สิงคโปร์มีวันหยุดราชการหลากหลายประเภทซึ่งสะท้อนถึงสังคมพหุวัฒนธรรมของประเทศ วันหยุดประจำชาติได้แก่ วันปีใหม่ (1 มกราคม) วันชาติ (9 สิงหาคม) และวันแรงงาน (1 พฤษภาคม) นอกจากนี้ยังมีวันหยุดทางศาสนาและวัฒนธรรมอีกมากมาย เช่น วันตรุษจีน วันฮารีรายาปูอาซา (วันอีด อัล ฟิฏร์) วันดีปาวลี วันวิสาขบูชา และวันคริสต์มาส วันหยุดแต่ละวันจะเฉลิมฉลองกลุ่มชาติพันธุ์และศาสนาที่หลากหลายในสิงคโปร์ ซึ่งช่วยสร้างความหลากหลายทางวัฒนธรรมอันหลากหลายของประเทศ

• วันลาพักร้อน : วันลาพักร้อนขั้นต่ำ 7 ถึง 14 วัน ขึ้นอยู่กับระยะเวลาการทำงาน ตามที่กฎหมายการจ้างงานกำหนด
• การลาป่วย : การลาป่วยแบบผู้ป่วยนอกที่ได้รับค่าจ้างสูงสุด 14 วัน และวันลาพักรักษาตัวในโรงพยาบาลที่ได้รับค่าจ้างเพิ่มเติมอีก 60 วันต่อปี โดยที่พนักงานจะต้องทำงานอย่างน้อย 3 เดือน
• การลาคลอด : การลาคลอดแบบมีเงินเดือนสูงสุด 16 สัปดาห์สำหรับพนักงานหญิงที่มีสิทธิภายใต้พระราชบัญญัติการจ้างงานและพระราชบัญญัติการออมร่วมเพื่อการพัฒนาเด็ก
• การลาเพื่อเลี้ยงบุตร : การลาเพื่อเลี้ยงบุตรแบบมีเงินเดือน 2 สัปดาห์สำหรับบิดาที่มีสิทธิภายใต้พระราชบัญญัติการออมร่วมเพื่อการพัฒนาเด็ก
• การลาเพื่อเลี้ยงดูบุตร : การลาเพื่อเลี้ยงดูบุตรแบบมีเงินเดือน 6 วันต่อปี สำหรับผู้ปกครองที่มีบุตรอายุต่ำกว่า 7 ปี และ 2 วันต่อปี สำหรับผู้ปกครองที่มีบุตรอายุระหว่าง 7 ถึง 12 ปี ตามที่กำหนดโดยพระราชบัญญัติการออมร่วมเพื่อการพัฒนาเด็ก
• การลาเพื่ออุปการะบุตรบุญธรรม : การลาเพื่อรับบุตรบุญธรรมเป็นเวลา 12 สัปดาห์สำหรับมารดาที่รับบุตรบุญธรรมอายุต่ำกว่า 12 เดือนโดยถูกกฎหมาย ภายใต้พระราชบัญญัติการออมร่วมเพื่อการพัฒนาเด็ก
• การลาเพื่อเลี้ยงดูบุตรร่วมกัน : บิดาสามารถลาคลอดร่วมกันได้สูงสุด 4 สัปดาห์จากทั้งหมด 16 สัปดาห์ โดยต้องได้รับความยินยอมจากมารดา
• วันลาเพื่อเลี้ยงดูบุตรโดยไม่ได้รับค่าจ้าง : 6 วันต่อปี สำหรับผู้ปกครองที่มีบุตรอายุต่ำกว่า 2 ปี
• การลาอื่น ๆ : รวมถึงการลาในวันหยุดราชการ การลาเพื่อไว้อาลัย และการลาเพื่อเหตุฉุกเฉินส่วนตัว แม้ว่าโดยทั่วไปแล้วจะขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของนายจ้าง

นายจ้างในสิงคโปร์จะต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบเหล่านี้เพื่อให้มั่นใจว่าพนักงานของตนมีสิทธิลาอย่างยุติธรรมและเท่าเทียมกัน

การจ้างงานในสิงคโปร์อาจถูกเลิกจ้างได้ด้วยเหตุผลหลายประการ เช่น การเลิกจ้าง การทำงานต่ำกว่ามาตรฐาน การประพฤติมิชอบ และการเจ็บป่วย โดยทั่วไปแล้ว จำเป็นต้องแจ้งล่วงหน้าหรือจ่ายเงินแทนการแจ้งล่วงหน้า เว้นแต่การเลิกจ้างจะเกิดจากการประพฤติมิชอบ ในกรณีประพฤติมิชอบ การเลิกจ้างจะต้องปฏิบัติตามกระบวนการทางวินัยซึ่งรวมถึงการสอบสวนและให้โอกาสพนักงานตอบสนองต่อข้อกล่าวหา นอกจากนี้ พนักงานที่ลาป่วยหรือลาคลอดจะได้รับการคุ้มครองไม่ให้ถูกไล่ออกในช่วงลา และการเลิกจ้างจะต้องไม่ขัดต่อพระราชบัญญัติการจ้างงานหรือกฎหมายที่เกี่ยวข้องอื่นๆ

ประกันการชดเชยการบาดเจ็บจากการทำงาน: นายจ้างทุกคนจำเป็นต้องครอบคลุมพนักงานที่ได้รับบาดเจ็บหรือเจ็บป่วยจากการทำงาน ประกันนี้ให้การชดเชยค่ารักษาพยาบาล การสูญเสียรายได้ และค่าใช้จ่ายอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

ประกันชดเชยพนักงาน: นายจ้างมีหน้าที่ต้องจัดหาความคุ้มครองให้กับพนักงานที่ได้รับบาดเจ็บหรือเจ็บป่วยอันเนื่องมาจากเหตุผลที่เกี่ยวข้องกับการทำงาน ประกันนี้ครอบคลุมค่าใช้จ่ายทางการแพทย์และการสูญเสียรายได้

กองทุนสำรองเลี้ยงชีพกลาง (CPF): แม้จะไม่ใช่กองทุนประกัน แต่เป็นโครงการออมทรัพย์บังคับซึ่งทั้งนายจ้างและลูกจ้างจะต้องจ่ายเงินสมทบเข้ากองทุน CPF ซึ่งจัดเตรียมไว้สำหรับเกษียณอายุ การรักษาพยาบาล และความต้องการด้านที่อยู่อาศัย

ไม่มีข้อกำหนดการประกันเงินบำเหน็จที่บังคับโดยเฉพาะเช่นเดียวกับในประเทศอื่นๆ แต่เงินสมทบกองทุน CPF ถือเป็นส่วนประกอบสำคัญของผลประโยชน์พนักงาน